Eerlijk zijn. Of niet.

Theatergroep ‘Mevrouw Ogterop Producties’ bestaat sinds 2021 en is opgericht door actrice en theatermaker Lotte Dunselman. Onder haar leiding zijn flinke successen geboekt. De laatste voorstelling ‘Ik zou liever Angel heten’, geschreven door auteur Jibbe Willems, was een triomf. Die samenwerking wordt gecontinueerd in de voorstelling ‘Perfect girl’.

Het sneeuwt weer eens, een snijdend koude wind maakt het guur. Die vermaledijde gevoelstemperatuur is gelijk die van mijn vriesvak. Maar na weken winters weer zijn de meeste mensen wel geacclimatiseerd. Het maakt niet meer uit hoe je er uitziet, als het maar warm is. We kennen de riskante plekken inmiddels waar het verstandig is even af te stappen of voort te schuifelen. In de Stadsschouwburg is het behaaglijk. Zowel qua warmte als sfeer. Theatergroep ‘Mevrouw Ogterop Producties’ uit Meppel speelt haar nieuwste stuk Perfect girl.

‘Mevrouw Ogterop Producties’ ontleent haar naam, en is daarmee een postuum eerbetoon, aan Mevrouw Jannigje Ogterop-Worst. Zij runde in de negentiende eeuw met haar man een koffiehuis en hotel in Meppel. Rondreizende toneelgezelschappen overnachtten daar vaak en gaven ’s avonds laat nog een voorstelling. Mevrouw Ogterop gaf opdracht om een Grote Zaal te bouwen en in 1886 werd een prachtig klassieke bonbonnièrezaal officieel geopend en in gebruik genomen. Deze is tot op de dag van vandaag authentiek gebleven.
(Bron informatie: programmaboekje en www.schouwburgogterop.nl)

Voor ‘Perfect girl’ klom Jibbe Willems wederom in de pen. Lotte speelt. Samen met acteur Wouter van Oord.

De voorstelling gaat over het beeld dat iemand van zichzelf creëert en uitdraagt. Maar komt dat overeen met wie die iemand in werkelijkheid is? We doen ons allemaal wel eens een tikkeltje beter voor. In een sollicitatiegesprek bijvoorbeeld. We maken in de kroeg of op een verjaardag een avontuur wel eens nét iets spannender en sappiger of we laten onze sores en debacles gewoon achterwege. Die zouden maar afbreuk doen tenslotte.

De hoofdpersoon in Perfect girl maakt het iets bonter. Anna heet ze. Anna heeft altijd het beeld van zichzelf de buitenwereld in geslingerd van iemand met een perfect en werkelijk op alle fronten geslaagd leven. Anna is influencer. Met tienduizenden volgers. Ze betaalt daarvoor een hoge prijs. Anna heeft het gevoel duizend ballen in de lucht te moeten houden om dat ideaalbeeld te bestendigen. Anna belandt bij een psycholoog, een coach.

Die sessie verloopt toch heel anders dan dat we meestens voorgeschoteld krijgen in een Amerikaanse film. Van meet af aan is er wantrouwen en weerstand bij Anna. Een voorbeeld. Een vriendelijk ‘kom binnen en neem plaats’ ervaart ze niet als een uitnodiging, maar als een bevel. En daar is mevrouw niet van gediend. En eer dat er een soort van compromis is gesloten over een espresso-macchiato, maar dan wel cafeïnevrij en met havermelk. Sojamelk mag voor een keertje ook wel. Door misverstanden en pure koppigheid zijn we zo een kwartier verder in het stuk. Tussendoor slingert Anna de nodige tegeltjeswijsheden de zaal (haar kudde volgers) in en prijst ze een superieur Duits koffiemerk de hemel in. De kassa moet blijven rinkelen tenslotte. Tijdens deze momenten dwarrelen er honderden witte stukjes potpourri vanuit de toneeltoren.

En dat is niet de enige verrassing welke zomaar uit de lucht komt vallen.

Coach Wouter van Oord barst ineens uit in een lied, honderden gekleurde pingpongballen storten naar beneden en even later wordt het halve speelvlak bedolven onder wolken van schuim. Anna en Wouter halen acrobatische toeren uit. Koddig om te zien is het absoluut, maar ik raak het spoor volledig bijster. Daar komt bij dat Anna lang niet altijd goed te verstaan is terwijl iedere lettergreep van Wouter loepzuiver over het voetlicht komt. Iets voor de techniek wellicht.

Inmiddels stapelt misverstand zich op misverstand en storten de verwachtingen en ideaalbeelden als een kaartenhuis in elkaar. Anna slaat de hand aan zichzelf en geeft tien minuten fantastisch doodsgereutel ten beste. De toneeltoren is ook nog niet leeg: een enorme plens bloed stort naar beneden en maakt de chaos compleet. Dan is zo’n sneeuwbuitje af en toe zo erg nog niet. Wat een ontzettende bende. En iets van een trant! Studio Julian Hetzel maakte er in Three times left is right eind vorig jaar ook al zo’n heerlijk smerig slagveld van.

Volgens zijn eigen site schrijft Jibbe Willems toneel, jeugdtheater, libretto’s en ook teksten voor muziektheater in een veelheid van stijlen. Hij hanteert een rauw idioom, heeft geen behoefte aan keurig dicht geplamuurde poëzie. Dat is niets teveel gezegd. Ik had af en toe de neiging om even af te stappen en voort te schuifelen. Om met zijn eigen woorden te spreken:

‘Het is niet wat ik ervan verwacht had.
Laat me eerlijk zijn.
Of niet. Natuurlijk. Waarom zou ik.
Eerlijkheid is de nieuwe leugen’.
Uit: De verlosser of de lege plek van Jibbe Willems. Bron: www.schouwburgogterop.nl