Het is de eerste dag met een temperatuur in de dubbele cijfers (boven nul dit keer!) en de premièredag van ‘Adrenaline’: een theatrale audiotour door het Universitair Medisch Centrum Groningen. Die mag ik meebeleven. Ik heb ernaar uitgezien: diverse malen mocht ik tussentijds meekijken in het maakproces en nu is het zover.
Ik begin met een voorstelronde. Peergroup maakt al ruim twintig jaar locatietheater vanuit herkenbare onderwerpen die diepgeworteld liggen in het Nederlandse landschap. UMCG staat voor Universitair Medisch Centrum Groningen. Arts in Health is onderdeel van het Nationaal Programma Groningen/Toukomst. Doel is kunst en creativiteit naar ziekenhuizen en andere zorginstellingen in Groningen brengen, door patiënten en medewerkers samen aan hun eigen kunst te laten werken met speciaal getrainde kunstenaars. Deze nemen je mee in het creatieve proces van onder andere beeldende kunst, muziek, theater en dans.
Alle voorstellingen waren in een mum van tijd uitverkocht. Adrenaline is een artistieke audiotour door het gebouw. Ik heb een ticket voor het tijdslot van 12.20 uur. Samen met drie anderen.
Je wandelt de route individueel. Elke vijf minuten start een persoon.
Het kan zijn dat je dus even moet wachten. Maar zo’n eerste dag is wennen. Alle telefoons zijn ‘onderweg’. En als ze dan binnenkomen, moeten ze worden bijgeladen. Bovendien duurt de hele tour niet de aangekondigde anderhalf uur maar twee uur. Dat had men maandag ondervonden. Uiteindelijk start ik om 13.00 uur.
Ik neem plaats in een soort pashokje en word via mijn koptelefoon welkom geheten met ongeveer de woorden: ‘Zo, daar ben je dan. Ik zat al even op je te wachten’. Wel, dan hebben we in elk geval iets gemeen. Het is de personificatie, dus de stem van het ziekenhuis zelf. Na vijf minuten mag ik dan echt op pad.
Ik volg de rode lijn. Die loopt door een groot gedeelte van het uitgestrekte complex dat het UMCG is.
Met liften naar alle verdiepingen inclusief de kelder. Wat een enorm karwei om dat te organiseren en wat een technische uitdaging. De ene persoon verstaat iets anders onder ‘rustig wandelen’ dan de ander. Een en ander zal wel met sensoren, zenders en ontvangers aangestuurd worden. Enkele keren hoor ik wat fragmenten door elkaar maar over het algemeen verloopt het goed.
We komen op bijzondere plaatsen: een prachtige Art-Deco bestuurskamer helemaal in originele staat. Schitterend meubilair, plafond, luchter, lambrisering, tegeltableaus en schilderijen. Ook de kraantjeskan ontbreekt niet. Op de intensive care mogen we even uitrusten op een bed. We zien operatiekamers, in de kelder maken we kennis met vele kilometers buizenpost en we krijgen een kijkje in 2040, een blik in de toukomst. Een robot-operatiekamer. Vol ongeloof kijk ik naar de vele monitoren, de robotarmen uit de plafonds. Gaan die straks daadwerkelijk operaties uitvoeren?
Onderweg komen, steeds via de koptelefoon, medewerkers aan het woord met korte, intensieve verhalen uit de dagelijkse praktijk van de gezondheidszorg. Een meer dan welkome afwisseling van de stemacteurs. Verpleegkundigen, hoofden techniek, artsen. De woorden grijpen je regelmatig naar de keel. Niet iedereen verlaat gezond het ziekenhuis en kan er weer voor jaren tegenaan. De dood is geen taboe. Even later staan we stil bij het mortuarium.
Eveneens onderweg houden we halt bij kunstwerken.
Zorgvuldig geselecteerde kunstenaars zijn maanden met medewerkers van een bepaalde afdeling aan de slag gegaan op de beloofde aspecten beeldende kunst, muziek, theater maken en dans. Ik beleef uitsluitend beeldende kunst. Een keramiektableau, ingelijste tekstfragmenten, een paar tekeningen van heel jonge patiëntjes welke geprojecteerd worden en beschilderde banieren. Alle vielen naar mijn mening weg tussen de zeer rijke kunstverzameling van het UMCG zelf. Ik mis de disciplines muziek, theater en dans zeer. En de aanwezigheid van een kunstenaar zelf die vertelt hoe een werk tot stand is gekomen en wat dat voor invloed heeft gehad op de medewerkers en de afdeling.
Circa een kwartier voor het einde houdt mijn audiogids ermee op. Ik blijf de rode lijn volgen, neem een lift naar beneden en meld mij weer bij het startpunt. Adrenaline is bijzonder om mee te maken. Rondlopen in en kennismaken met een gebouw en organisatie die volop in bedrijf zijn. Een unieke ervaring. En ik heb nog niet de helft beschreven van wat er te zien is.
Het snel vrijkomen van adrenaline (een stresshormoon) voedt het overlevingsmechanisme van een organisme. Door de rust en duur van deze toer zijn een snellere hartslag en verhoogde bloeddruk mij bespaard gebleven. Toch had ik graag iets meer opwinding beleefd. De regisseur spreekt van ‘kinderziektes’. Aaaaaaa, dat komt snel helemaal goed. In betere handen kun je daarmee niet zijn dan… in een ziekenhuis!
Makers
Tekst: Anouk Saleming
Regie: Dirk Bruinsma
Stemacteurs: Albert Secuur, Raymond Muller, Lies van Wiel, Lysbeth Welling, Yvonne Dijkstra, Dina Steenge, Fred Bisschop
Muziek: Douwe Dijkstra
Productie: Janne Dijk, Marelien Geus
Leiding: Joran de Boer
Kunstenaars Kunst in de Gezondheid: Morgan Ton, Eva Koopmans, Anne Varekamp, Emma Berentsen, Wiesje Gunnink
Dio van Velden
Verhalen
'All you need is love!' Of: 'Liefde is lijden'?
Ingrid de Vries
Verhalen
