Zo kom je nog es ergens, zo leer je nog es wat! Mijn speurtocht naar niet-alledaagse voorstellingen op niet-voor de hand liggende plekken brengt mij deze middag in het Der Aa-Theater. Muziek&Theater Groningen speelt daar 'Pinokkio'.
Nu is het Der Aa-Theater wel bekend als huistheater van De Grunninger Sproak, een organisatie die zich inzet voor het behoud en de stimulering van de Groninger taal en cultuur. Het ligt in het hartje van de stad en stamt uit 1926. Het heeft ouderwetse allure: een kroonluchter, een open bar in de zaal en zowaar een verhoogd lijsttoneel! Als in een dorpshuis wat een ieder zichzelf respecterende gemeente in de jaren vijftig wel had. Met een heus souffleursluik, verschoten pluche gordijnen, twee (verschillende!) trapjes en aan één kant een afgang.
Jarenlang dreigde sluiting en sloeg verval toe. Maar er zit nog leven in de oude kat. De boel is opgeverfd en -gefrist, buiten staan nieuwe boompjes en gezellige bankjes. Binnen doen alle peertjes het, is het schoon en in elke toiletpot lijkt een halve fles wc-eend te zijn leeggespoten. De website van TheaterEncyclopedie meldt trots: “De theaterzaal biedt plaats aan 120 bezoekers. Het lijsttoneel heeft een speelvlak van 6,50 meter bij 3,20 meter. De techniek is hedendaags”. Dat u en ik ’t maar weten…
Muziek&Theater Groningen!
Nog nooit van gehoord of over gelezen. Ik dacht dat ik elk theaterclubje in stad en ommeland wel kende. Nee dus. Marjon Geldof is initiatiefneemster. Ze maken projectvoorstellingen. Dit keer viel de keus op het stuk Pinokkio van Ko van den Bosch. Ko is een Nederlands acteur, regisseur en toneelschrijver. Ook bekend als oprichter en stuwende kracht van Alex d’Électrique. Nederlands rauwste theatergroep werd beroemd en geroemd vanwege hun 'puinhooptheater'. Hij schreef ook voor het Noord Nederlands Toneel. Ratelende taal vol bombast en verhaspelde woorden zijn een handelsmerk.
Pinokkio (van het Italiaans Pinocchio, "stukje pijnboom") is een personage en de hoofdpersoon uit het kinderboek Le avventure di Pinocchio uit 1883, geschreven door de Italiaan Carlo Collodi (bron informatie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Pinokkio_(boek)). Pinokkio werd door een houtbewerker genaamd Gepetto gemaakt, in een klein Italiaans dorp. Hij creëerde een houten pop, maar droomde ervan dat het een echte jongen was. Dat treft, want Pinokkio wil dat ook het aller-allerliefste…
Maar verleidingen in de grote-mensen-wereld liggen op de loer en proberen Pinokkio steeds van het rechte pad te krijgen.
Spannend zijn ze zeker en hij beleeft het ene avontuur na het andere. Maar als hij thuis bij papa Gepetto aan tafel vertelt over zijn schooldag, verzint hij leugentjes om bestwil. Oei oei en dan groeit zijn neus. Pas als hij de waarheid opbiecht, krimpt zijn neus weer tot normale proporties. Wordt hij ooit een kereltje van vlees en bloed? Tot zover mijn houtje-touwtje-introductie.
In de theaterzaal een kleine vijftig mensen. Kinderen tot acht jaar mochten gratis naar binnen maar aangekondigd als 'voorlopig de laatste echte lentedag qua weer' lijken gezinnen de parken te hebben verkozen boven een magische maar donkere theaterzaal. Ik kan ze geen ongelijk geven. Een spreekstalmeester als in een circus heet ons welkom en neuzelt ons het verhaal in. Hij is tevens de enige man in het elftal spelers. Waaronder enkele heel jeugdige maar voornamelijk 50+ dames.
Een bonte stoet aan dubbelrollen, drie- of zelfs wel vier-dubbel rollen passeert de revue.
Af en toe wordt er gezongen. Eigen teksten op bestaande melodieën. En er moesten her en der flink wat lettergrepen in een versregel gepropt worden. Maar een toetsenist op een keyboard loodst de zwabberende trein steeds weer veilig een station in. Vooral de jeugdige Pinokkio overtuigt. De vos en de kat zijn fijn op dreef en ook de rechters maken indruk met een tsunami aan uitdagende verhaspelingen van Van den Bosch. Maar qua zang, spel en beweging is het erg houtje-touwtje-theater. Dan wordt een pauze aangekondigd. Ik kijk op mijn klokje en zie dat er al een uur verstreken is.
Na de pauze wordt het verhaal wat warriger. Dezelfde twee spelers die eerder de vos en de kat neerzetten, spelen nu twee marters en later twee pestende klasgenootjes van Pinokkio. Ook nu weer vol overtuiging en ze ontlokken aan het publiek moeiteloos de ene na de andere uitbundige lach. Wat een talentjes! Wat overhaast wordt naar de ontknoping toegewerkt en plots zitten Pinokkio en zijn vader in de bek van een haai. Ook hier weer hulde aan het inventieve decor, de bedenkers en makers.
Een Grande Finale wordt er nog uitgeperst waarna een staande ovatie als een heerlijk warme douche moet voelen.
Wederom kijk ik op mijn klokje en zie dat er al weer drie kwartier zijn verstreken. Ook al is het wat kreukelig amateurtheater, ze hebben het toch maar voor elkaar gekregen! Mij moeiteloos bijna twee uur boeien! Bij professioneel theater, kunst met een grote K dus, kijk ik ook wel eens op mijn horloge en verzucht ik: nóg twintig minuten. Ik kan het dus van harte aanbevelen: ga af en toe eens op amateuravontuur. Want waar anders dondert bij een tweede keer applaus halen het halve decor in elkaar? Met recht houtje-touwtje…
Foto's: © Jan-Kees Zuiker, voorstelling 'Pinokkio', Muziek&Theater Groningen
Maak kennis met: Geert Volders
Ingrid de Vries
Verhalen
