Tijdens de hoogtijdagen van het Covid-19 virus stonden er heel wat theatervoorstellingen geprogrammeerd die vervolgens niet door konden gaan. Zoals 'Let's hear it…(for he boys)'. Een initiatief van Roland Posthuma en een club enthousiaste amateurspelers uit het noorden. Veel van de afgelaste voorstellingen kwamen nooit weerom, maar het Prinsentheater aan het Noorderplantsoen opende 18 en 20 maart haar deuren voor 'Let's hear it…'.
We leven in een bijzondere tijd waarin we nog weinig zelf hoeven te doen. Koken, schoonmaken, de hond uitlaten, een kind voorlezen... Vrijwel alles wat denkbaar is, kun je uitbesteden. Wat gebeurt er eigenlijk als je ervoor kiest om het maken van een voorstelling uit handen te geven? Joeso Peters, Zen Roorda, Tim Verbeek en Raymond Muller van Illustere Figuren gaan dit theatrale experiment aan.
Mijn eerste voorstelling dit jaar, nog een beetje onwennig loop ik MartiniPlaza in. Ik bereid mij voor op een stoelendans maar de stoelen waar ik langs moet lopen zijn nog leeg. Ik neem plaats naast twee aardige dames die aangeven het best wel spannend te vinden, nu in coronatijd een voorstelling te bezoeken. Maar ja, ze hadden de kaarten al lang in huis en zijn benieuwd naar de musical. Ik beken het ook best spannend te vinden. Het theater is niet volledig gevuld, waarschijnlijk doordat de voorstelling eerst uitverkocht was en er door de versoepelingen meer plaatsen beschikbaar zijn gekomen. De plaatsen aan de andere kant van mij blijven leeg. Op de stoel voor mij zie ik een kroontje liggen, MartiniPlaza heeft op een aantal stoelen deze kroontjes verstopt en uiteraard kun je deze ook kopen.
Het begint allemaal met een oproep: "Nieuw(sgierig) publiek gezocht. Altijd al eens willen weten hoe een theatervoorstelling tot stand komt? Benieuwd naar het maakproces van een theatergezelschap en alles wat daarbij komt kijken? Meld je dan aan voor Fish Talks van ShELFISH/ Veerle van Overloop!"
Twee jaar lang mochten en konden ze niks. Het bestuur, de makers en spelers van het Groninger Studenten Toneel. Sinds kort mag het weer en dat merk je: ze gaan los. En hoe! Een gemakkelijk stuk hebben ze wederom niet gekozen. Dat is te prijzen. Het GST houdt van uitdaging, legt de lat altijd hoog. De keuze is dit keer gevallen op het stuk Platonov van de Russische arts/schrijver Anton Tsjechov. Hij schreef het stuk in 1881. Anton is dan nog slechts 21 jaar oud en studeert medicijnen in Moskou.
Macbeth is de kortste tragedie van William Shakespeare. Hij schreef het stuk omstreeks 1606. Ruim vier eeuwen geleden dus maar het stuk inspireert nog altijd kunstenaars, intrigeert nog altijd publiek en heeft aan betekenis en zeggingskracht nog helemaal niets ingeboet. Sterker: het is verrassend actueel. Alle zeven hoofdzonden regeren ook nu de media en de waan van de dag: hoogmoed, hebzucht, onverschilligheid, wellust, jaloezie, onmatigheid en gramschap.
Hoera! Het mag weer, het kan weer, het gebeurt weer. De theaters zijn open en ik sta vooraan. Het Grand Theatre fikst het: de geplande voorstelling 'Rijgen' van Het Zuidelijk Toneel/NTGent gaat door. Iedereen krijgt keurig en tijdig bericht dat de voorstelling een uur eerder begint. En bij binnenkomst staan de acteurs ons ruim op tijd hartelijk te verwelkomen. Het kan gewoon… Waar een wil is, is een weg.
Zaterdag 11 december breekt aan. De avond ervoor de allerlaatste versie van de lijst met reserveringen bijgewerkt en uitgeprint. Ruim honderddertig mensen! Veruit de meeste mensen komen als stel. Een aantal alleen en er zijn enkele gezelschappen van drie of vier personen. Dat klinkt niet heel spectaculair veel, maar zet die allemaal maar eens op anderhalve meter. Dan is zelfs de A-kerk toch echt flink gevuld.
Dag 2 verloopt heel anders. De sfeer is nog steeds goed, lief, verwachtingsvol en energiek. Werken met Manuel is volgens Jonathan tenslotte altijd 'a lot of fun'. De bizarre outfits, plak- en laknagels, frutsels en prutsels zijn er nog steeds. Maar werken met Manuel is ook kolere hard werken. Voor mij dan althans.
Het is einde november. Wat betekent dat wij met onze muzikale theatervoorstelling ‘Courtisane’ praktisch de gehele tournee door stad en ommeland hebben volbracht. Telkens weer was het spannend. Mogen we niet of mogen we wel? En zo ja: onder welke condities?
Ik ben door ene Jonathan Bonny, artistiek flink aan de weg timmerend onder artiestennaam JÓRMA, via Facebook benaderd. Of ik wil meewerken aan een videoclip. Hij maakt er in totaal negen, twee zijn voltooid en staan al online en dit wordt zijn derde. De titel wordt 'Grindr Diaries'.
Op een zonnige herfstmiddag zit ik binnen, op een stoel in de donkere bovenzaal van het Grand Theatre. Alleen op het toneel is licht te bespeuren, grotendeels afkomstig uit de oranje verlichte bankjes die op het podium zijn neergezet. Er is rook, veel rook. Mensen gehuld in badjassen. Er wordt gefilmd. Op de stoel naast mij zit Jonathan Bonny. Die vertelt graag meer over het ontstaan van dit project: de videoclip 'Grindr Diaries'. Ondertussen worden op het podium de allerlaatste beelden vastgelegd...
De uitdaging gaat beginnen: een marathon-theatervoorstelling van ruim vijf uur! Die uitdaging heet Trojan Wars. Een productie van Het Nationale Theater (HNTjong) en onderdeel van Theaterfestival Jonge Harten 2021. Officieel begint de voorstelling om 17.00 uur, maar enkele dagen geleden kreeg ik de uitnodiging om vooral ook de 'experience' vooraf niet te missen in de diverse foyers. Aanvang: 16.15 uur. Het einde van de voorstelling staat gepland om 22.15 uur.
Dat rijmt: de aanwezigheid van de Goedheiligman in ons land werkt aanstekelijk. Ik neem een flinke duik in de programmering van het Jonge Harten Festival. Een negendaags theaterfeest met als missie en visie: een betere toekomst door het verenigen van de nieuwe generatie door middel van theater. Want als er een groep is die het verschil kan maken, dan is het de nieuwe generatie (12-29 jaar). Het thema van deze editie 2021 is 'Future is coming'.
Ondanks dat ik mijn halve leven in Groningen woon, brengt het toeval mij weleens naar een plek in de stad waar ik nog niet eerder ben geweest. Een mailtje in onze redactie-inbox, verzonden door Sophie Laurence van theaterduo Roes, zorgt voor de nodige actie. Camera, schrijfblok en QR-codes worden ingepakt om een verslag te maken over het dubbelprogramma van Roes en Ruth Elings in Le Petit Théâtre. Twee totaal verschillende voorstellingen, zo op het eerste gezicht. Of toch niet?
Op exact hetzelfde tijdstip waarop Mark & Hugo Nederland weer in de lock-down-strafhoek zetten, beleven een honderdtal mensen de première van Jannie & Rika in het blijspel 'Meepesaant Groningen'. De plaatsnaam is van belang omdat de originele versie van 'Meepesaant' zich in Tilburg afspeelt. Met Tilburgse straatnamen, Tilburgse specialiteiten, een zwaar Tilburgs accent en Tilburgse humor.
Ik ga naar Simplon. Daar wordt de filmregistratie van het verhaal van Mulu Glas vertoond. En ik ben uitgenodigd. Simplon… Ik ben er één keer eerder geweest. Een goede kennis speelde basgitaar en nodigde mij uit voor een soort jamsessie-estafette. Een flinke band, steeds in wisselende samenstelling, speelde een hele avond door. Steeds als een percussionist, toetsenist, bassist of wat voor -ist dan ook opgebrand dreigde te raken of het repertoire van een zanger/zangeres uitgeput, stond er een vers exemplaar klaar om in te springen.
31 oktober 2021 is voor menig K3 fan een dag met een donker randje om de toch altijd zo vrolijke en kleurige groep. Vandaag is de allerlaatste show van Klaasje Meijer (ja, het is weer de blonde die de fakkel doorgeeft). Ik ben benieuwd wat ik ga aantreffen bij dit laatste optreden van de Dromen tour, die helemaal in het teken staat van het afscheid van Klaasje.
Eens in de zoveel tijd beleef je een voorstelling waar je in wilt springen. Deel van uit wilt maken. Een brief opbrengen of zo: graag! Een uur stilstaan in het decor: nou en of!! Ik hoef er niet eens iets voor te hebben, ben je mal…
Een lekkere compacte kop voor een verslag van een theatervoorstelling. Nee dus, maar wel een die de lading dekt. Ik ben te gast in het Grand Theater bij de voorstelling 'Happy Hour' van Mugmetdegoudentand. Ook al zo'n lekkere compacte naam voor een theatergezelschap. Nee dus, maar wel een die beklijft. Het is lang geleden dat ik iets van hen heb beleefd. Veel te lang, dus nu ze bij mij om de hoek spelen en ik zelf een avond vrij ben, mag en kan ik een hernieuwde kennismaking niet laten schieten.
© 2018-2026 Alle Rechten voorbehouden | Disclaimer | Privacy statement