Sommige voorstellingen horen gewoon vaak uitgevoerd te worden. 'De Kersentuin' van Anton Tsjechov is zo’n terugkerende klassieker. In verschillende landen en wisselende gezelschappen is 'De Kersentuin' altijd wel ergens te bewonderen.
Eigenlijk weet ik al niet eens meer hoelang Les Misérables op mijn 'te zien' lijst staat. Helaas is het bij vorige versies niet gelukt om een uitvoering van de 'musical der musicals' bij te wonen. Ik sta in de rij bij Martiniplaza Theater en de man voor mij vraagt of ik de persoon ben die al voor de twintigste keer de show bezoekt zoals in het nieuws is verteld. Nope, maar interessant dat er dus mensen zijn die zo vaak deze musical bezoeken. Dat lijkt mij een goed teken en ik ben nieuwsgierig.
Tijdens mijn verblijf in Portugal krijg ik via de app een uitnodiging van Roy Busscher. Hij studeert af aan de theateropleiding met de zelfgeschreven theatervoorstelling Om De Grote Boze Wolf Niet. Een voorstelling over volwassenheid. Locatie is het Der Aa-Theater. De regie voert Jesse Geertsma. Beide talentvolle knapen speelden vorig seizoen in mijn voorstelling Ketchup. Ze speelden niet alleen, maar hadden ook een flink en verrijkend aandeel in het maakproces. Ik heb zin om beide weer te zien en ben uitermate benieuwd naar hun voorstelling dus ik neem de uitnodiging aan.
De wachtkamer van een ziekenhuis als decor voor een (jeugd)voorstelling is niet de setting die je meteen verwacht. Vandaag ben ik uitgenodigd in het Grand Theatre voor de voorstelling 'Als het anders loopt'. Een uur lang wordt het publiek ondergedompeld in een spektakel van veel dans, muziek en soms tekst.
In hotelkamer 2121 komen de levens van Geneviève Bergeron en Layla Bintwarda op een bijzondere manier samen. Beide vrouwen zijn vijftig jaar en hebben een scherpe blik op het leven. Daarmee lijken hun overeenkomsten zo'n beetje op te houden. Na een sneeuwstorm en een doorwaakte nacht vol onverwachte – en soms hilarische - gebeurtenissen, wordt duidelijk wat hun drijfveren zijn. Zijn hun onderlinge verschillen echt zo groot?
Het publiek staat in een kronkelende rij voor de ingang van de zaal te wachten, de deuren blijven lange tijd gesloten. Als we eenmaal uit de wachtrij naar binnen lopen, zie ik waarom: de acteurs zijn al op het toneel.
Op dit moment is 'MENA is here' in volle gang: een stadsprogramma van tien dagen. Het publiek wordt daarbij uitgenodigd om kunst en cultuur uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika (de MENA regio) te ontdekken. Op de eerste twee avonden is de voorstelling 'Nomad' te zien van de Vlaams-Marokkaanse choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui. Tien dansers voeren ons mee vanuit de Stadsschouwburg naar een woestijn. Ongerept en puur. Zo lijkt het…
Een jonge man staat bij een kade. Over zijn schouder kijkt het publiek met hem mee naar het water, via een groot ledscherm dat beelden uit zijn leefomgeving projecteert. Het water deint mee op het ritme van de stad. Grijze golven in een betonrijke omgeving. Volop licht en geluid. De man volgt het ritme. Zijn stad lijkt een anonieme plek. Wie zijn de mensen die hier wonen?
Rond 4 en 5 mei (Dodenherdenking en Bevrijdingsdag) zijn er gelukkig steeds bijzondere evenementen. Herdenkingen volgens een strak draaiboek met af en toe een moderne toevoeging, festivals en ook theatervoorstellingen. Theater Na De Dam is inmiddels een begrip in Nederland en dus ook in Groningen. Ieder jaar na het officiële gedeelte vindt er een voorstelling plaats.
Het is zondagmiddag, zowaar droog en we krijgen warempel een schraal zonnetje te zien! Ik haast mij uit mijn werk naar het Prinsentheater. Daar namelijk presenteert 'Vrijdag' twee voorstellingen uit hun 'Route Acteren & Maken'. Begin dit jaar bezocht ik hun Plusprojecten: in één enkel weekend komen zeer jeugdigen bij elkaar om onder leiding van professionals een complete voorstelling te maken inclusief decors, rekwisieten en kleding. En die vervolgens op zondagmiddag te spelen. Dat was een heel fijn succes! De 'Route Acteren & Maken' is opgezet voor jongeren tussen de 16 en 20 jaar.
Stel: je bent theaterregisseur en komt erachter dat er een miljoen is gestort op de bankrekening. Het geld blijkt afkomstig van de Hongaars-Amerikaanse miljardair George Soros die een musical wil laten maken. Over zichzelf. Alleen wil hij nergens over praten... Waar moet zijn verhaal dan over gaan? Geld? Zijn gedachtegoed? Over wilde speculaties? Of toch over iets heel anders? Het Amsterdamse theatercollectief Mugmetdegoudentand bijt zich vast in dit scenario.
Frappant: In mijn verslag over The Menu, de film die voelt als een theatervoorstelling, refereerde ik aan de Amerikaanse sekteleider Jim Jones. Enkele dagen later beleef ik in het Grand Theatre een voorstelling over deze man, zijn clan en het drama dat hij teweeg bracht.
Het kost 1.250 dollar, maar dan heb je ook een geheel verzorgd avondje uit. Een boot neemt je mee naar het afgelegen eiland Hawthorn, waar in het exclusieve, gelijknamige restaurant van chef-kok Julian Slowik het ene na het andere culinaire wonder wordt geserveerd. Gels, schuimen, emulsies van oester, gefermenteerd zeewier geserveerd op een van het eiland geraapte rots… dat dus.
De Stadsschouwburg stroomt vol. Echt vol. Met enorm gemêleerd publiek. Ik zie veel pubers, legio jonge stellen en vriendengroepen en ouderen. Alleen al daarvan kan ik erg genieten. Wij komen allemaal af op de voorstelling 'Coriolanus' van het Nationale Theater. Recensenten kwamen loftuitingen tekort over deze voorstelling met een 'weergaloze Yela de Koning' in de titelrol.
Wie is er niet opgegroeid met de verhalen van Roald Dahl? Als kind verslond ik deze boeken en uiteraard heb ik beide verfilmingen van het boek gezien. In Martiniplaza Theater bezoek ik de musical 'Charlie and the Chocolate Factory'. Na het boek en de films ben ik erg benieuwd hoe het verhaal in een voorstelling is gegoten.
Het spannende aan wekelijks nieuwsbrieven in je inbox is dat je geattendeerd wordt op allerlei initiatieven welke niet maanden van te voren in uitladders of in seizoenbrochures staan aangekondigd. Zo lees ik dat het Weekend Break Festival aanstaande is.
Een verslag over een film op een theatersite: kan dat wel? Volgens de redactie wel als de film gaat over theater in de meest ruime zin van het woord of een verfilming is van een theaterstuk. Eerder schreven wij over 'The Tragedy of Macbeth' en 'Grindr Diaries'.
Terwijl half Nederland doende is via het stembiljet te demonstreren tegen het kabinetsbeleid, ben ik te gast bij een demonstratie van ruim dertig pupillen van Codarts Dance Company uit Rotterdam. 'Talent on the Move' is een jaarlijks terugkerend tourneeprogramma. Een samenwerking tussen genoemde dansopleiding en het Holland Dance Festival.
.jpeg)
Omdat ik als kuiken ooit nog eens lid geweest ben van een politieke jongerenorganisatie trekt een voorstelling met een politieke insteek mij wel. Al heb ik zelf nooit aan achterkamertjespolitiek gedaan. Ik ben benieuwd naar deze voorstelling, die in Duitsland al meerdere keren en door meerdere gezelschappen is opgevoerd.
Namens Theater 050 bezoek ik vandaag het Groninger Studenten Toneel. Ooit begonnen als stichting in 2003 en sinds 2017 een vereniging met leden. Veel leden: ruim tweehonderd. Elk seizoen presenteren ze twee stukken, steeds met een andere, professionele regisseur. Daarnaast organiseren ze theaterworkshops en houden ze van 'weerwolven'. In het comité van aanbeveling Jacques d'Ancona, Ko van den Bosch, Karin Noeken… toe maar.
© 2018-2026 Alle Rechten voorbehouden | Disclaimer | Privacy statement