Als theaterbezoeker wacht je meestal vóór de voorstelling. Tijdens de voorstelling moeten wachten, is niet gebruikelijk. Toch gebeurt dit in 'La Codista'. In deze solovoorstelling laat theatermaakster Marleen Scholten het publiek een uur lang wachten. Samen met haar staan we even stil in de tijd.
We zien een grauwe ruimte. Het doet mij denken aan een hal van een bedrijfsverzamelgebouw. Erg sober, erg kaal, erg grauw en grijs. Ramen en deuren met matglas, een afvalbak, iets van een loketje. Erg jaren zestig van de vorige eeuw en niks meer aan gedaan. De zes spelers komen op.
Twee mensen hebben de luxe om een nieuwe huisgenoot te kiezen. Na een lange hospiteeravond bepalen zij: wie is leuk, wie kan met hen meepraten, wie maakt de meeste indruk en wie heeft de beste uitstraling? Als iedere gegadigde al lang vertrokken is, staat Myrte Siebinga voor de deur. Te laat en dus kansloos om die gewenste kamer te bemachtigen. Of toch niet? Myrte geeft het niet op. Heeft haar strijd zin?
Het toneeldoek gaat open. We zien een rechthoekige kamer. Een soort gigantische schoenendoos. Met een lange zijde open naar het publiek toe. Met daarin een stel, verder niks. Meteen wordt duidelijk dat dit stel al vrij lang bij elkaar is. Misschien al te lang. Gekissebis wat overgaat in een tsunami van verwijten over en weer. Met de messen tussen de tanden komt het hoge woord er bij een van beide tenslotte uit: ze moeten maar uit elkaar.
Is het tegenwoordig nog mogelijk om écht ergens bij te horen? Hoe is het om in de schoenen van iemand anders te staan? Hoe kunnen we empathie oproepen? Deze vragen worden verkend in de voorstelling 'Islands of Empathy (in a Sea of Chaos)'. Met Club Guy & Roni en Slagwerk Den Haag gaan we op reis. Op zoek naar verbinding in een roerige tijd.
In november brachten Schout bij Nacht en Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) Dr. S. van Mesdag de theaterwandeling TBS. Op verschillende locaties binnen de muren van de Van Mesdag waren korte voorstellingen te zien; gemaakt door patiënten, hun begeleiders en een team theatermakers. Bijzonder was dat het publiek ook ruimtes bezocht die normaal gesproken niet toegankelijk zijn voor bezoek. Een theateravond vol dromen, ambities en talenten.
Karina Holla: ik had nog nooit van haar gehoord. Terwijl zij al vele decennia meedraait in de vaderlandse theaterwereld en in 2018 zelfs nog de prestigieuze Theo d'Or in handen kreeg gedrukt. Wellicht heb ik dat berichtje destijds gelezen en voor kennisgeving aangenomen. Ik gun iedereen een schoorsteenmantel vol loftuitingen, inclusief de 'zilveren kaasstengel' voor een jubilerende dorpsbakker of 'vergulde knakworst' voor de beste ambachtelijke slavink, maar ik kende de mevrouw dus niet.
Op de vloer ligt een lange witte mat. Daarop staan tien mensen met een koord in hun handen. Het koord wordt langzaam doorgegeven. Hand voor hand gaat het koord naar voren. Stilte voor de storm die gaat volgen.
Op een duistere zaterdagavond verschijnt er zowaar een regenboog in de stad… Terwijl mijn jas al bijna verregend is en de wind aan mijn paraplu trekt, loop ik richting de kleurige ramen van 'Dorothy's Drag under the rainbow'. Vanuit deze dragbar, gelegen aan de A, start de theaterwandeling 'Gro in the dark'. Het belooft een beleving vol indrukken en geuren te worden.
Is het mogelijk om een pakkend theaterstuk te maken over de opkomst en de ondergang van een Amerikaanse bank? De Italiaanse schrijver Stefano Massini deed het met 'The Lehman Trilogy': een theaterbeleving over de geschiedenis van Lehman Brothers. In de Stadsschouwburg brengen de acteurs van Internationaal Theater Amsterdam deze investeringsbank en de familie Lehman tot leven. Ze maken pijnlijk zichtbaar hoe de 'American dream' langzaam maar zeker in een nachtmerrie verandert…
In september startte Schout bij Nacht met een uniek theaterproject én met een bijzondere samenwerking. Binnen de muren van Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) Dr. S. van Mesdag is binnenkort een voorstelling te zien, genaamd TBS. Gemaakt door patiënten, hun begeleiders en een bevlogen team theatermakers. Volgens Dio van Velden, initiatiefnemer en producent, gaat het publiek een primeur beleven.
Gert werkt op zee, op een afgelegen locatie. Zijn collega's ervaren hem als een harde werker, een echte 'zeemansbonk' en vinden hem stil. Dat beeld blijkt niet volledig. Als Gert alleen voor de spiegel staat, komt zij tevoorschijn: Gemma. Gemma is alleen zichtbaar voor Gert. Tot ze eruit moet. Naar buiten. Maar hoe?
Als kind las ik een boek waarin een meisje met haar balletschool het Zwanenmeer ten tonele bracht. Sindsdien staat het Zwanenmeer op mijn lijstje. In gebruikelijke uitvoeringen zijn er 24 zwanen. Vandaag is het eindelijk zover en ga ik ook nog eens een dubbel aantal zwanen zien. 'Het Grootste Zwanenmeer ter wereld' van Shanghai Ballet heeft maar liefst 48 zwanen. Opgetogen trek ik naar een uitverkocht Martiniplaza Theater.
Aan de laatste regels van het lied 'De bokken en de Schapen', van Jan Boerstoel en zo indringend vertolkt door Adèle Bloemendaal, moest ik denken tijdens de première van de nieuwste voorstelling van NITE met de titel DE JACHT. Een beeldend essay over het grijze gebied rondom jager en prooi. Een voorstelling met een super actuele inhoud.
Motus Mori: MUSEUM heet het project van choreografe Katja Heitmann. Al vier jaar reist zij met haar dansers van stad naar stad. Overal worden mensen geïnterviewd en hun manieren van bewegen geïnventariseerd en gedocumenteerd. Met dat materiaal maken zij een voorstelling. Na een aantal dagen breekt het circus op en wordt weer een andere stad aangedaan. In totaal zijn er al bewegingen van ruim zeventienhonderd mensen opgeslagen in misschien wel het meest bijzondere archief ter wereld.
Nietsvermoedend heb ik al die jaren wel eens heerlijk Mexicaans gegeten bij het bekende restaurant aan de Vismarkt. Niet wetende dat op deze locatie vroeger het hotel-restaurant van Koos Kerstholt huisvestte. Ik vind het een raar idee dat het volgens mijn herinneringen voornamelijk heerlijk Mexicaans eten is en die van mijn ouders gezelligheid en eten bij Koos Kerstholt. Dezelfde locatie in een andere tijdgeest.
In de Poolse stad Szczecin wordt in september 2021 een sociaal bedrijf opgericht: JaWa. Het is een plek waar medewerkers kunnen werken op hun eigen tempo. Theatermakers Janek Turkowski en Iwona Nowacka komen als buren in contact met de organisatie en deelnemers. Dat levert indrukwekkende filmbeelden op. In de Lutherse Kerk vertellen zij over hun observaties.
Kun je een voorstelling maken van een uur, met een stel ventilatoren, een aantal platen piepschuim en jezelf? Maker Andrea Salustri gaat die uitdaging aan. In MATERIA verkent hij de geheimen en de mogelijkheden van piepschuim. En dat niet alleen: op het Atlas podium laat hij dit materiaal tot leven komen.
'Preview: Zienderogen' is de laatste containervoorstelling die ik ga beleven. Over de vraag: wat te doen als de tijd je dreigt in te halen? Een voorstelling over eindeloze mogelijkheden, onrust, veranderingen, sleur en gladde benen… Gezelschap 'DE MEIDEN van toen' geeft het publiek een half uur van hun tijd. Om te praten, zingen, lachen en even stil te staan bij het leven. Tijdens Noorderzon zijn voor het eerst scènes te zien uit hun nieuwste voorstelling.
Derde generatie na de oorlog zijn en je leven danken aan je opa en oma. Waarschijnlijk hebben je grootouders een oorlog overleefd. Met deze gewaagde uitspraak door regisseur Celso Giménez begint de voorstelling 'Zombie Girls'.
© 2018-2026 Alle Rechten voorbehouden | Disclaimer | Privacy statement