Het is zaterdagmiddag, broeierig warm, als ik in de container van Collectief Aap in een Aquarium duik. Deze voorstelling is helemaal uitverkocht. Bij binnenkomst voel ik mij als een sardientje in een iets te klein blik. Blijkbaar ben ik niet de enige die bereid is om alle geheimen van het leven tot mij te nemen. Gaat dit lukken? Dat is de vraag.
Het bijbelverhaal over Sodom en Gomorra heeft op mij altijd een woeste aantrekkingskracht gehad en gehouden. Performer/theatermaker Arno Verbruggen (hen/hun, Brussel 1997) maakte en speelt 'Sodom'. In een container: mijn favoriete mini-Carré. Ik ga mijn eerste Noorderzon voorstelling van dit jaar beleven.
Het is maandagavond, een droge zomernacht, en ik wandel het Vrijdag Prinsentheater binnen. Ik ga ‘Een Vlinder van Sneeuw’ zien van de productiegroep van Vrijdag. Herinneringen flitsen voorbij als schaduwen op het doek.
Op 30 juni 1924 werd Jacob Israël de Haan vermoord in Jeruzalem. Hij werd slechts 42 jaar. Hij liet een indrukwekkend oeuvre achter: romans, essays, kwatrijnen en journalistieke publicaties. Over zijn werk, leven, dromen en wroegingen ontwikkelden de theatermakers van Schout bij Nacht een muziekvoorstelling. In de Synagoge Groningen maken zij de balans op. Wat is er na honderd jaar veranderd?
Tijdens het Kerstdiner verdwijnt Edwin Drood. Iets later wordt zijn, geleende, overjas bebloed en al gevonden. Algemeen wordt aangenomen dat Drood is vermoord. Daar eindigt het verhaal van Dickens. Aan het publiek is het om dit mysterie op te lossen…
Een nieuwe versie van 'Jesus Christ Superstar' gaat op tournee door het land. Het is een alledaags verhaal over aanbidding en verraad. Verheerlijking en laster. Het licht dooft en de muziek wordt ingezet. De spelers komen op.
Panic Room is de bijzondere titel van de voorstelling die ik vanavond ga bezoeken. Is de Panic Room een schuilkelder? Een kamer waar je tot rust komt als je in paniek bent of gebeuren er juist dingen in de ruimte waar je van gaat hyperventileren?
Marlene Dietrich: wie kent haar nog? Als ik haar naam wel eens laat vallen en iets over haar vertel in mijn theaterlessen of regieprocessen, zie ik wazige blikken. Voor de jeugd vallen dergelijke verhalen in de categorie: er is een nieuwe dinosoort ontdekt. Logisch. De carrière van deze legendarische diva speelde zich af van 1930 tot 1975. De laatste vijftien jaar van haar leven heeft ze zich opgesloten in haar Parijse appartement.
Theater 050 is uitgenodigd voor de voorstelling 'Gendermonologen' van 'Raymi Sambo Maakt'. Ik had nog nooit van deze makers gehoord, maar ze maken al vele jaren. Met deze voorstelling stonden ze eerder op Oerol en nu dus op tournee.
Hoe is het om een crisissituatie mee te maken? Of als je je zorgen maakt over iemand die psychisch kwetsbaar is? Theatergroep Foolcolor gaat deze vragen niet uit de weg. Met hun voorstelling 'Kim & Elena' krijgt het publiek een inkijkje in het leven van twee vrouwen die de regie op hun leven verliezen.
En ineens is het lente! Intens en fel. Na een kwakkelende zomer, een vroege herfst, een lethargische en sombere winter laat ze zich weer zien: de zon! De Schouwburg ziet er een stuk vrolijker uit, de deuren staan wagenwijd open voor het publiek voor de voorstelling 'Lady + Lord MacBeth'.
In 'The End - part 2' volgt het publiek drie individuen. Ze zijn samen, maar lijken ook hun eigen weg te gaan. Deze dansvoorstelling van Arno Schuitemaker gaat over de vraag: wat betekenen verbondenheid, connectie en samenzijn op dit moment? Door beweging, licht en filmbeelden te combineren, worden krachtige scènes neergezet.
Soms overkomt het me nog. Dat ik na het laatste applaus stomverbaasd de zaal verlaat en alleen nog maar kan denken: wat heb ik nou eigenlijk gezien? Of misschien moet ik mezelf hier de vraag stellen: wat heb ik níet gezien? Twee uur lang sleurde Collectief Het Paradijs het publiek in De Machinefabriek mee naar hun wereld. Het werd een groot avontuur, met een storm aan indrukken en onvergetelijke beelden.
Als het publiek de zaal binnenkomt, staat Renee Fokker hevig te swingen op het podium. Met een hoofdtelefoon op met muziek danst ze door het hele decor, dat bestaat uit een huiskamer met kleurrijke meubels zoals een groene bank en gele buitendeur. Overal staan planten, stoelen en er hangen kledingstukken aan het plafond. Achter een vliegengordijn is een kleine keuken.
Op zondagmiddag mag ik te gast zijn bij de voorstelling 'Wrakhout' door De Noorderlingen. Het Grand Theatre stroomt vol met familie en vrienden van de spelers. De plaatselijke bloemenwinkels hebben uitstekende zaken gedaan. De voorstelling van een uur is vrij en losjes geïnspireerd door het boek 'Lord of the Flies' van de Britse schrijver William Golding. Het was zijn eerste roman en verscheen in 1954.
Op het podium staan een stoel, camera en lamp. Er hangt een groot projectiescherm. Arne de Tremerie zit bij binnenkomst van het publiek op de stoel en rommelt in zijn rode rugzak. Het lijkt alsof hij iets zoekt.
Ik sta in een propvolle bus richting Martiniplaza Theater en kijk om mij heen. Een stortvloed van jonge vrouwen, ik schat ze rond de twintig, gehuld in roze. Daarnaast tel ik twee kinderen. Toegegeven, als bijdrage aan de feestvreugde draag ik ook een roze trui. Aangekomen bij het theater zie ik hetzelfde beeld. Groepjes twintigers, al dan niet verkleed of met varkensoortjes op hun hoofd domineren de rij. Wie nog twijfelde of hij goed was weet het nu zeker, je staat in de juiste rij voor de musical 'De 3 Biggetjes'.
Wat is het Grand Theatre aan de Grote Markt toch altijd weer een heerlijke plek om naartoe te gaan. Fijn terras, intieme foyer, altijd heel vriendelijke gastvrouwen en -heren. Leuk publiek, een tikje artistiek qua gedrag, gesprekken en kleding. Het fijnste is uiteraard de wat alternatieve programmering waarmee het Grand Theatre een soort Off-Broadway en Off-Off-Broadway is van Groningen. Steeds weer ontdek ik nieuwe makers, spelers en gezelschappen. Zoals nu: Theater Utrecht...
"Een klap in je gezicht is net zoiets als twee treinen die frontaal op elkaar botsen. Het gaat ontzettend snel en de schade is enorm. De knokkels die het zachte weefsel van lippen raken maken ook veel stuk."
Het leven is een best ingewikkeld en tamelijk wreed gezelschapsspel. Het venijn en sardonisch genoegen waarmee medespelers jouw pionnetje, gans, verkenner of wat dan ook van het speelbord vagen is stuitend. Of hun straten vol hotels zetten en jij steeds naar de gevangenis moet. En ga vooral niet langs 'af' en o ja: naar die paar honderd euro kun je ook fluiten…
© 2018-2026 Alle Rechten voorbehouden | Disclaimer | Privacy statement